Mijn verhaal is geen uitzondering. Het is een beweging die veel geadopteerden herkennen.
Jarenlang leefde ik door, functioneerde ik, hield ik mezelf staande. Tot mijn lijf en mijn leven me dwongen om stil te staan. Wat volgde was geen snelle oplossing maar een diepgaand proces van erkennen, voelen en opnieuw regie nemen.
Uit dat doorleefde proces ontstond mijn methode. Niet bedacht aan een tekentafel, maar gevormd door het leven.
In dit blog neem ik je mee in mijn persoonlijke verhaal over adoptie, identiteit, burn-outs en verantwoordelijkheid. Niet om te overtuigien, maar om te laten zien wat er mogelijk wordt wanneer je jouw verhaal niet langer wegduwt, maar leert dragen.
Pas toen ik afstand nam, zag ik het patroon
Toen ik dit verhaal jaren geleden (2021/2022) dit verhaal schreef, had ik nog geen idee dat ik daarmee al mijn methode leefde. Pas later ontdekte ik dat mijn proces een duidelijke beweging volgde: eerst erkennen wat er is, dan voelen wat gevoeld wil worden, en van daaruit weer regie nemen over mijn leven.
Achteraf gezien gaf ik pas woorden aan iets wat ik al doorleefde.
Je kunt ermee worstelen en er zelfs aan onderdoor gaan. Maar je kunt er ook voor kiezen om van de pijn je kracht te maken.
Dit blog schreef ik naar aanleiding van de feitelijke gang van zaken rondom interlandelijke adopties, die de afgelopen jaren onderzocht zijn, en de rol en verantwoordelijkheid van de overheid daarin. Het onderzoek richt zich op de leefsituatie, het welzijn en het zoekgedrag van geadopteerden.
Voor wie daar weinig van heeft meegekregen: dit onderzoek laat zien wat veel geadopteerden al jarenlang voelen en ervaren, maar wat lange tijd onvoldoende werd gezien en erkend.
“I will lead you from one step behind”
Mijn rol als adoptee én adoptiecoach
Als ervaringsdeskundig adoptiecoach begeleid ik ook mede-geadopteerden die worsteen met adoptiegerelateerde thema’s. Ik help hen in hun zoektocht naar acceptatie en persoonlijke groei: in het begrijpen waarom zij zich voelen zoals zij zich voelen en reageren zoals ze reageren. Daarnaast ondersteun ik hen in het vinden van een duurzame balans in het leven als geadopteerde, in het land waarin we zijn opgegroeid.
Burn-outs als signaal
Tot enkele jaren geleden heb ik mijn adoptie nooit echt als een ‘last’ ervaren. Dat veranderde pas toen ik na mijn zoveelste burn-out tot stilstand werd gedwongen. Al vanaf mijn jeugd liep ik regelmatig in de basis-GGZ, inclusief het gebruik van antidepressiva. Toch bracht dat mij nooit de duurzame balans waar ik zo naar verlangde.
Het patroon herhaalde zich steeds opnieuw: uitvallen, een paar maanden thuis ziek zijn, tot rust komen en daarna weer doorgaan. Maar door steeds te doen wat ik altijd al deed, kreeg ik ook steeds wat ik altijd al kreeg. Zo belandde ik van de ene burn-out in de volgende.
Jarenlang hield ik mezelf zo staande.
Een ander leven kiezen
Een aantal jaren geleden kwam ik opnieuw in een burn-out terecht. Dit keer voelde ik: zo wil ik niet verder. Dat was het moment waarop ik bewust voor een ander leven koos.
Ik liet me omscholen, ging anders denken en anders doen, zodat ik ook een ander resultaat zou krijgen. Andere keuzes, een andere – helpende – mindset. Ik maakte de switch van ondersteunend officemanager naar Personal Life- & Lifestylecoach, met mijn eigen praktijk.
Pas later werd mij duidelijk dat dit niet alleen een carrièreswitch was, maar een veel diepere beweging: een keuze voor mezelf.
Het patroon herhaalde zich steeds opnieuw: uitvallen, een paar maanden thuis ziek zijn, tot rust komen en daarna weer doorgaan. Maar door steeds te doen wat ik altijd al deed, kreeg ik ook steeds wat ik altijd al kreeg. Zo belandde ik van de ene burn-out in de volgende.
Jarenlang hield ik mezelf zo staande.
Twijfels over mijn adoptie
Tot die tijd had ik eigenlijk nooit stilgestaan bij de mogelijkheid dat mijn adoptie misschien geen ‘zuivere koffie’ was. In mijn puberteit had ik al meerdere keren tevergeefs Bureau Spoorloos aangeschreven. Zonder resultaat.
Toen ik moeder werd van mijn jongste kind, deed ik opnieuw pogingen om mijn biologische ouders te vinden. Soms zette ik die zoektocht weer stop. Zo kwam ik ongeveer vijf jaar geleden terecht bij Stichting Mijn Roots. Ook daar liepen we vast. De beschikbare informatie bleek summier en op sommige punten dubieus.
De vraag drong zich op: kloppen mijn papieren wel? Is mijn afstaan eerlijk verlopen?
Ik herinner me de teleurstelling nog goed. Wat moest ik doen om mijn biologische familie te vinden? Ik besloot eerst stil te staan bij wat ik eigenlijk wilde met mijn zoektocht.
Identiteit en innerlijke tweestrijd
De jaren daarna verdiepte ik mijn zoektocht naar mijn identiteit: *wie ben ik eigenlijk?* Met alle vragen over mijn biologische familie nog steeds op de achtergrond.
Tot iemand mij via Facebook toevoegde, afkomstig uit dezelfde geboorteplaats. We raakten in gesprek. Zij vond uiteindelijk haar zus. Ikzelf kwam steeds meer bij een andere vraag uit: wat wil ik met mijn adoptie? Wil ik verder zoeken, of… wat als ik inderdaad een kind ben van wie de adoptieprocedure niet zuiver is verlopen?
Dat was ook de periode waarin het onderzoek naar interlandelijke adoptie uit het verleden volop in het nieuws kwam. Terwijl veel mede-geadopteerden de strijd aangingen met de overheid, waarvoor ik diepe waardering en respect heb, voelde het voor mij dubbel.
Mijn verlangen naar vrijheid en onafhankelijkheid botste met de vragen die dit alles opriep. Wat als ik via babyhandel naar Nederland ben gekomen? Wat als mijn biologische moeder, uit armoede, onder druk is gezet om mij af te staan?
Dankbaarheid is geen verplichting
Vroeger ~ en soms nog steeds ~ word ik geconfronteerd met de overtuiging dat ik blij moet zijn dat ik hier ben opgegroeid en alles heb gekregen wat mijn hartje begeerde. Jarenlang heb ik die overtuiging bevestigd. Ik geloofde zelfs dat ik dankbaar móést zijn.
Inmiddels weet ik dat dankbaarheid iets anders is. En dat ik niemand iets verschuldigd ben. Niet mijn adoptieouders, hoe liefdevol zij ook voor mij hebben gezorgd, en ook niet het systeem.
Littekens en acceptatie
Adoptie laat littekens na. Bij mij, en bij zoveel andere geadopteerden. Het gemis van de onvoorwaardelijke liefde van je biologische moeder draag je met je mee. De liefde van adoptieouders is echt, maar anders.
Het grootste deel van mijn strijd met het geadopteerd zijn heb ik inmiddels kunnen accepteren. Ik weet steeds beter wie ik ben. Maar die weg heeft tijd gekost en ook pijn gebracht, voor mezelf en voor mijn familie.
Energie verdelen en keuzes maken
Ik heb er bewust voor gekozen om mijn zoektocht naar mijn biologische familie op een lager pitje te zetten. Mijn DNA staat in een database , je weet maar nooit.
Zoeken voelt soms als het zoeken naar een speld in een hooiberg. Het vraagt energie, geduld en veerkracht, en brengt teleurstelling met zich mee. Dat heeft mij meerdere keren richting een burn-out gebracht.
Mijn draagkracht is er, maar mijn balans is veranderd. Dat betekent niet dat ik geen hoop meer heb. Wel dat ik mijn energie anders inzet: minder gericht op onbeantwoorde vragen, meer op het hier en nu. Op het creëren van mijn toekomst. Op leven in vrijheid.
Erkenning als symbolisch gebaar
De erkenning van de overheid voelt voor mij als een kusje op een litteken van een diepe wond. Het heelt niet alles, maar het ondersteunt mijn proces van acceptatie.
Het helpt mij om te erkennen dat het verleden is geweest en niet meer te veranderen is. En dat het nu aan mij is hoe ik ermee omga en naar de toekomst kijk. Het helpt mij ook op momenten waarop ik mezelf niet begrijp: waarom ik voel wat ik voel en doe wat ik doe.
Geen slachtoffer, wel verantwoordelijkheid
Stap voor stap sta ik mezelf toe sterker te worden. In het aangaan van de pijn en de angsten die uit mijn adoptie zijn voortgekomen. Ik heb de moed gevonden om mijn comfortzone te verlaten en persoonlijk te groeien.
Niemand anders kan dat voor mij doen.
Dat maakt mij geen slachtoffer, maar iemand die verantwoordelijkheid neemt voor haar gevoelens en haar leven. Voor mijn wens om steeds onafhankelijker te worden. Die verantwoordelijkheid neem ik.
“I choose for making the rest of my life the best of my life.”
Tot slot
Ieder kind dat ter adoptie wordt afgestaan heeft recht op waarheid, herkomst en een eerlijke procedure. Dat maakt mij geen tegenstander van adoptie.
Maar alleen wanneer een kind altijd toegang heeft tot antwoorden, en gezinnen levenslang structureel worden begeleid in alle fases van het leven van een geadopteerd kind, kan adoptie recht doen aan alle betrokkenen.
Dat is geen luxe. Dat is noodzaak.
Misschien herken je jezelf in mijn verhaal. Misschien roept het vragen op, of juist weerstand. Wat het ook is; je hoeft er niets mee te doen.
Maar als je voelt dat jouw verhaal ook gezien wil worden, in jouw tempo, op jouw manier, dan nodig ik je uit om verder te lezen over mijn werkwijze. Over hoe erkenning, verbinding en regie samen kunnen komen in jouw leven.
Lees meer over mijn methode.